Di Stefano zachwycał słuchaczy swoją dykcją i wyjątkową barwą głosu. Jednak już w połowie lat 60. jego kariera była praktycznie skończona, gdyż podejmowany repertuar był zdecydowanie nieodpowiedni, za ciężki dla jego głosu (tenor liryczny). Jeszcze w 1973 planował odbycie z Marią Callas wspólnej trasy pożegnalnej, jednak musiała być ona przerwana ze względu na złą formę obojga wykonawców.
Luciano Pavarotti wielokrotnie podkreślał, że w swojej karierze podziwiał i wiele razy wzorował się na Giuseppem Di Stefano, chociaż zdarzało mu się również krytykować pewne jego braki techniczne.
Śmierć W listopadzie 2004 Di Stefano został zaatakowany i brutalnie pobity w swoim domu w Diani Beach w Kenii, otrzymując szczególnie groźne ciosy w głowę. Przeszedł kilka operacji, jednak jego stan zdrowia nie poprawiał się. W grudniu 2007 zapadł w śpiączkę i zmarł 3 marca w swoim domu pod Mediolanem.
Wybrane partie operowe Oprócz wymienionych powyżej kreacji, zasłynął wykonaniem i nagraniem następujących ról: Edgar w Łucji z Lammermooru Ricardo w Balu maskowym Turiddu w Rycerskości wieśniaczej Canio w Pajacach Manrico w Trubadurze
Przypisy
Kategoria:Włoscy tenorzy Kategoria:Włoscy śpiewacy operowi Kategoria:Urodzeni w 1921 Kategoria:Zmarli w 2008 *