Jan Daniłowicz na Olesku herbu Sas (ur. 1570, zm. 1628 we Lwowie) – wojewoda ruski od 1613 r., kasztelan lwowski od 1612 r., krajczy wielki koronny od 1600 r., starosta bełski w latach 1605-1618, starosta buski w 1619 r., starosta korsuński w 1597 r., starosta czehryński w 1597 r.Ewa Ważna, Działalność gospodarcza starostów bełskich w XVI-XVIII w: Rocznik Przemyski, t. XXXV: 1999, z. 4, s. 66. Dziadek macierzysty króla Polski Jana III Sobieskiego.
Życiorys Syn Stanisława Daniłowicza (1520-1577) i Katarzyny Tarło (1535-1582). W młodości walczył z Tatarami. Brał udział w tłumieniu powstania Nalewajki. Był krajczym królowej Anny Habsburżanki. W 1607 roku był posłem na sejm z województwa bełskiegoAnna Filipczak-Kocur, Senatorowie i posłowie koronni na sejmie 1607 roku, w: Przegląd Historyczny, 76/2, 1985, s. 297.. W czasie rokoszu Zebrzydowskiego pośredniczył w zawarciu ugody w Janowcu.
W 1613 roku wyznaczony został senatorem rezydentemVolumina Legum, t. III, Petersburg 1859, s. 81..
W 1615 roku wystąpił zbrojnie przeciwko niepłatnym żołnierzom.
Był m.in. właścicielem Podkamienia, miał zatarg z miejscowym klasztorzem oo. dominikanówSadok Barącz: Wiadomość o klasztorze WW. OO. Dominikanów w Podkamieniu, Lwów, 1858, s.