Miejscowość jest utożsamiana z biblijnym miastem Jafia (hebr. יפיע)Zobacz: Księga Jozuego 19,12: „Od Sarid zwracała się ku wschodowi w kierunku wschodzącego słońca aż do granicy Kislot-Tabor, biegła ku Deberat i wznosiła się do Jafia”. Tłumaczenie według Biblii Tysiąclecia., które po podboju Kanaanu przez Żydów zostało przyznane pokoleniu Zabulona. Lokalna tradycja twierdzi, że mieszkał tutaj Zebedeusz, ojciec apostołów Jakuba i Jana. W czasie wojny żydowsko-rzymskiej miasto było jednym z ważnych ośrodków żydowskiego oporu. Zostało ono ufortyfikowane przez Józefa Flawiusza, i po ciężkiej walce zdobyte w 67 roku przez wojska Tytusa Flawiusza. Rzymianie całkowicie zniszczyli miasto. Badania archeologiczne odsłoniły między innymi pozostałości starożytnej synagogi z tego okresu.

W późniejszym okresie istniała tutaj niewielka wioska, w której mieszkała społeczność chrześcijańska, a później arabska. Pochodzący z 1881 roku opis przedstawia ją, jako „umiarkowanej wielkości miejscowość o silnej pozycji wpływającej na obszar od Nazaretu do Jubata”. Na początku XX wieku zamieszkali w niej członkowie beduińskiego plemienia al-Hazalin. Po I wojnie światowej w 1918 roku wraz z całą Palestyną wioska przeszła pod panowanie Brytyjczyków. Utworzyli oni w 1921 roku Brytyjski Mandat Palestyny.