W kwietniu 1919 jego projekty wypełniły jedną z trzech sal na Wystawie Młodych Architektów w Berlinie.
W latach 1919–1924 uczestniczył we wspólnocie artystycznej Gläserne Kette (pol. szklany łańcuch) – kręgu korespondencyjnym pomiędzy artystami skrywającymi się pod pseudonimami. Oprócz Finsterlina (pseudonim "Prometh"), do grupy należeli m.in. Bruno Taut ("Glas"), Max Taut (bez pseudonimu), Wilhelm Brückmann ("Brexbach"), Alfred Brust ("Cor"), Paul Goesch ("Tancred"), Walter Gropius ("Maß"), Wenzel Hablik ("W.H."), Hans Hansen ("Antischmitz"), Carl Krayl ("Anfang"), bracia Hans ("Angkor") i Wassili Luckhardt ("Zacken") oraz Hans Scharoun ("Hannes"). Celem grupy było wprowadzenie zmian do skostniałej wizji architektury reprezentowanej przez akademików, m.in. nowych form zaczerpniętych z ożywionej i nieożywionej natury. Finsterlin przesłał do innych członków grupy m.in. esej Der siebte Tag, scenariusz Die Grotte i scenariusz filmowy Der Trotz des Heils.