Zygmunt Ławrynowicz (ur. 14 października 1925 w Poniewieżu, zm. 1987 w Londynie) – polski poeta emigracyjny, tłumacz i publicysta.
Życiorys Urodził się na Litwie Kowieńskiej i tam spędził młodość, kończąc gimnazjum w Poniewieżu. W 1943 wywieziony na przymusowe roboty do Niemiec skąd zbiegł przez Jugosławię do Wielkiej Brytanii. Studiował ekonomię i nauki polityczne w University College w Dublinie, a od 1952 roku pracował w banku Loyds w Londynie. Następnie został redaktorem Życia akademickiego (1953-1954). Należał do redakcji „Merkuriusza Polskiego”, a w latach 1958-59 współredagował Życie i współpracował z Więzią, i Kontynentami. Był współtwórcą grupy poetyckiej "Kontynenty" (1959-1964). Znał biegle co najmniej osiem języków i dzięki temu znakomicie orientował się w literaturze światowej.
Był poetą orientacji chrześcijańskiej. W swojej twórczości podejmował tematy eschatologiczne łącząc motywy biblijne z otaczającą rzeczywistością.
Publikacje Epitafium jesieni. 1953 Syn marnotrawny i inne wiersze (1954 - 1960). Oficyna Poetów i Malarzy, Londyn 1968 Błędne ogniki 1984 - w kraju Anglobabilon. Wiersze 1965-1985. Wydawnictwo 'Kwiat lotosu',Londyn 1986 Trujące jagody czyli Helga. Wydawnictwo 'Kwiat lotosu', Londyn 1986 Świetliki i ulęgałki.