Liderzy koalicji zostali wtrąceni do więzień, w których pozostali do czasu zamachu stanu z 9 czerwca 1923, przeprowadzonego przez Związek Wojskowy i Porozumienie Narodowe. Po przewrocie na czele rządu stanął Aleksandyr Cankow, który zaproponował przedstawicielom Bloku Konstytucyjnego budowę nowej prorządowej koalicji. Propozycja została zaakceptowana. 19 lipca 1923 Blok dokonał samorozwiązania, po czym pięć dni później PD i Partia Radykalno-Demokratyczna sformowały Związek Demokratyczny. Ten ostatni 10 sierpnia zjednoczył się z Porozumieniem Narodowym i Zjednoczoną Partią Narodowo-Postępową tworząc Porozumienie Demokratyczne.
Polityka gabinetu Cankowa, polegająca m.in. na wykorzystaniu armii, policji i organizacji paramilitarnych do rozprawy z opozycją, budziła sprzeciw części demokratów skupionych wokół Aleksandyra Malinowa. W kwietniu 1924 Malinow i jego zwolennicy zdecydowali się opuścić Porozumienie Demokratyczne i wznowić działalność PD. Pozostali demokraci, na czele których stanął Andrej Liapczew, pozostali w Porozumieniu.