Zasada zero-jeden mówi, że sieć sortująca jest poprawna, jeśli może posortować wszystkie sekwencji zer i jedynek. Zasada drastycznie obcina liczbę niezbędnych testów, przez co jest powszechnie używana przy konstrukcji sieci sortujących.
Dowód jest szczególnym przypadkiem twierdzenia Bouriciusa, udowodnionego przez W. G. Bouriciusa w 1954 roku.
Optymalne sortowanie Efektywność sieci sortującej może być zmierzone jej całkowitą wielkością (ilością użytych komparatorów) lub głębokością (maksymalną ilością komparatorów prowadzących od jednego z wejść do jednego z wyjść). Najlepszą sieć sortującą odkryli Ajtai, Komlós i Szemerédi. Osiąga ona głębokość O(log n), wielkość O(n log n) dla n wejść, i jest asymptotycznie optymalna. Uproszczona wersja sieci AKS została opisana przez Patersona. Mimo że jest to ważne odkrycie teoretyczne, sieć AKS ma niewielkie zastosowanie praktyczne z powodu ogromnych stałych liniowych ukrywających się w notacji dużego O. Poszukiwanie sieci sortujących wielkości cn log n dla małego c pozostaje ważnym, otwartym problemem.
Dla zakresu od 1 do 8 wejść optymalne sieci sortujące są znane. Mają one odpowiednio 0, 1, 3, 5, 9, 12, 16 i 19 komparatorów (Knuth, 1997 r.). Optymalne głębokości są natomiast znane aż do 10 wejść i wynoszą odpowiednio 0, 1, 3, 3, 5, 5, 6, 6, 7, 7.