Występował również w Teatrze Telewizji, m.in. w Graczach Nikołaja Gogola w reż. Stanisława Bielińskiego (1959), w Balu Manekinów Brunona Jasieńskiego w reż. Zygmunta Hübnera (1961), w Annie Kareninie Lwa Tołstoja w reż. Adama Hanuszkiewicza (1961), w Wywiadzie z Ballmeyerem Kazimierza Brandysa w reż. Andrzeja Wajdy (1962), w Pierwszym dniu wolności Leona Kruczkowskiego w reż. Adam Hanuszkiewicza (1963), w Wiele hałasu o nic Williama Szekspira w reż. Ludwika René (1964), w Odprawie posłów greckich Jana Kochanowskiego w reż. Ludwika René (1966), w Śmierci komiwojażera Arthura Millera w reż. Janusza Warmińskiego (1967) oraz w Panu Tadeuszu Adama Mickiewicza w reż. Adama Hanuszkiewicza (1970–1971) i w spektaklu Warszawianka Stanisława Wyspiańskiego w reż. Andrzeja Łapickiego (1978).
Zmarł w Warszawie, pochowany z honorami 19 lutego 1983 na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera A 32-tuje-19). W imieniu ówczesnych władz w pogrzebie udział wzięli: sekretarz Komitetu Centralnego PZPR Waldemar Świrgoń, minister kultury i sztuki prof. Kazimierz Żygulski i zastępca szefa GZP WP gen. bryg. Albin ŻytoPogrzeb Władysława Krasnowieckiego, "Trybuna Ludu", nr 43, 21 lutego 1983, s.