Ordynacja kurukowska, ugoda kurukowska – ugoda podpisana 6 listopada 1625 nad Jeziorem Kurukowskim na obszarze współczesnego Krzemieńczuka, pomiędzy hetmanem polnym koronnym Stanisławem Koniecpolskim a hetmanem kozackim Michałem Doroszenką kończąca powstanie Żmajły.
Tło Na przełomie 1623 i 1624 Kozacy zaporoscy ingerowali w wewnętrzne sprawy Chanatu Krymskiego, gdzie trwała wojna o tron pomiędzy braćmi Mehmed-Gerejem i Szahin-Gerejem. Gdy wiosną 1625 sułtan Murad IV podjął próbę pozbawienia władzy obu braci, obaj zwrócili się o pomoc do Kozaków. Już wiosną Kozacy uderzyli na Kaffę, a w lecie, kiedy flota turecka ruszyła na Krym, trzykrotnie zaatakowali okolice Konstantynopola.
Na żądanie króla polskiego Zygmunta III Wazy zaprzestania wypraw, Kozacy odparli, że wiedzą o ugodzie króla z sułtanem, ale Kozacy z sułtanem ugody nie zawierali. Dodatkowo Kozacy – nie chcąc podporządkować się postanowieniom unii brzeskiej – rozpoczęli tajne pertraktacje z carem Rosji Michałem I Romanowem.
Powstanie Żmajły W połowie września 1625 wojska koronne w sile 8 tysięcy żołnierzy wyruszyły na Ukrainę, i w połowie października dotarły pod Czerkasy.