W 1936 r. w Przemyślu poślubiła Maksymiliana Szoca, oficera Wojska Polskiego. Następnie zamieszkała w Jarosławiu. W latach 1939–1940 przebywała w Łychowie Szlacheckim. W 1942 r. w wyniku działań wojennych zmarła jej siostra i jedno z trójki dzieci. W tym samym roku wyjechała z synami (5-letnim Maksymilianem i 4-letnim Antonim) do Warszawy. Zajmowała się tam dzieckiem zmarłej siostry. Podjęła pracę dorywczą pełniąc prywatne dyżury pielęgniarskie w Sanatorium Świętego Józefa. W ramach zdobywania funduszy na utrzymanie zgodziła się na przeprowadzanie doświadczeń na sobie w Instytucie Weigla. Podczas powstania warszawskiego opatrywała powstańców w szpitalu Świętego Łazarza na Woli.
Po zakończeniu wojny pracowała w domu dziecka. W 1946 r. została kierowniczką szkolenia praktycznego w Śląskiej Szkole Pielęgniarstwa PCK w Zabrzu. Następnie decyzją Ministerstwa Zdrowia i Opieki Społecznej została powołana na stanowisko dyrektorki Wojewódzkiej Szkoły Pielęgniarsko-Położniczej w Chełmie.
Do Chełma przyjechała 1 października 1947 r. Pierwsze zajęcia w szkole rozpoczęły się 6 listopada 1948 r. (32 uczennice). W 1949 r. dołączył do niej jej mąż. 25 stycznia 1950 r. Władysława Szoc złożyła rezygnację z pełnienia obowiązków dyrektorki szkoły. Powodem były problemy zdrowotne.