Bitwa pod Paju (est. Paju lahing) – bitwa tocząca się w trakcie trwania estońskiej wojny o niepodległość, rozegrała się 31 stycznia 1919 roku. Po ciężkich walkach Estończycy i Finowie pokonali komunistycznych strzelców łotewskich.
Tło bitwy W pierwszych dnia stycznia 1919 roku, siły estońskie przeprowadziły kontratak na całej linii frontu z Sowietami. Ich celem było wyzwolenie północnej części Estonii m.in. miasta Narwa, które zdobyto 17 stycznia. Wtedy też siły te skierowały się na południe kraju. 14 stycznia partyzanci dowodzeni przez porucznika Juliusa Kuperjanova, wraz ze wsparciem pociągu pancernego, zdobyli miasto Tartu.
W tamtym okresie jedyne działające połączenie kolejowe, którym Armia Czerwona mogła się posługiwać przechodziła przez miasto Valga, dlatego też tak ważna była obrona tej linii przez Sowietów. Duża część elity strzelców łotewskich została wysłana w tamten region w celu odparcia Estończyków. Głównodowodzący wojsk estońskich Johan Laidoner zreorganizował swoje siły włączając do walk siły fińskich ochotników dowodzonych przez pułkownika Hansa Kalma. Natomiast fiński generał Martin Wetzer został mianowany dowódcą frontu południowego.