Pozostali radykałowie, zwolennicy Genowa, nie związali się z lewicą i 21 września 1945 wznowili legalną działalność swojej formacji, tym razem pod nazwą Partia Radykalna (zjednoczona) (bułg. Радикална партия (обединена)). Dwa lata później prosowiecki rząd rozpoczął silne represjonowanie opozycji politycznej, co zmusiło radykałów do zaprzestania działalności.
Partia Radykalno-Demokratyczna po roku 1989 W okresie transformacji ustrojowej w Bułgarii, 14 listopada 1989 grupa działaczy antykomunistycznych wznowiła działalność PRD. Podczas kongresu partyjnego, zwołanego w dniach 14–15 lipca 1990 w Sofii, przyjęto statut i program polityczny ugrupowania, nawiązujący do liberalizmu demokratycznego i zasad społeczeństwa otwartego (bułg.). Pierwszą przewodniczącą PRD po 1989 została Ełka Konstantinowa, którą w 1993 zastąpił Aleksandyr Jordanow. Wkrótce po reaktywowaniu partii jej działacze nawiązali współpracę ze Związkiem Sił Demokratycznych (ZSD) i włączyli PRD w jego struktury. Z ramienia ZSD radykalni demokraci weszli w 1991 do Zgromadzenia Narodowego 36. kadencji i do składu rządu Filipa Dimitrowa, obejmując funkcję wicepremiera i dwóch ministrów.