Filmy indyjskie mimo (do niedawna) zakazu projekcji są w Pakistanie bardzo popularne. Wiele z nich pomaga budować jedność między dwoma krajami rozdartymi doświadczeniem podziału 1947 i wojnami 1965, 1971, 1999. "LOC Kargil" do tych filmów nie należy. Patrzymy, jak żołnierze indyjscy żegnają się z bliskimi, jak się modlą, jak się boją, jak umierają, jak opłakują siebie wzajemnie. Pakistańczyków zaś widzimy tylko z daleka, grożących, obrażających, wreszcie zabijających tych, których znamy z imienia. Przy tak tendencyjnym przedstawieniu obu stron, Pakistańczycy pokazani są nie jak ludzie, ale jak mówi indyjski dowódca zagrzewając żołnierzy do walki, jak "szczury do wybicia". Tylko w jednej scenie dowódca powstrzymuje rozżalonego śmiercią przyjaciela żołnierza indyjskiego od kopania pakistańskiego trupa. Padają słowa: "to przecież też czyjś syn i brat".