Po upadku Imperium Rosyjskiego w 1917 r. i w obliczu nieuchronnie zbliżającego się kresu Imperium Osmańskiego, papież Benedykt XV ponowił działaniaThe documents which report the consultations which had been going on for years before such a decision could be taken have been edited in a typewritten form not destined for the general public by Cardinal N. Marini as Opinamenta et vota quoad pontificiam in Urbe pro ecclesiarum orientalium dissidentium Concordia institutionem, Rome 1917.. Na mocy motu proprio Providentis Dei (1 maja 1917) powstała najpierw Kongregacja Kościoła WschodniegoDei providentis arcano: documento in V. Peri, Orientalium varietas, Roma 1994, 344-346.. Funkcję prefekta nowej Kongregacji papież zarezerwował dla siebie, zarazem powierzając jej kierownictwo w randze sekretarza jednemu z kardynałów (patrz kanon 257 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 rokuN. Loda, “Codex Iuris Canonici 1917”, EDCE, 465-466.). Z kolei motu proprio Orientis catholici (15 października 1917)Benedykt XV, Orientis Catholici, w V. Peri, Orientalium varietas, Roma 1994, 372.  dało początek Papieskiemu Instytutowi WschodniemuCfr. C. Korolevskij, La foundation de l’Institut Pontifical Oriental, in E.G. Farrugia (ed.), The Pontifical Oriental Institute: the First Seventy-five Years 1917-1992, Rome 1993, 65-106, introduction by A. Raes.