Pod koniec XIX wieku zamek stał się lennem tronowym Hohenzollernów, którzy przeprowadzili gruntowną renowację zamku, będącego letnią rezydencją rodziny do 1945 roku.
Po II wojnie światowej w ocalałych budynkach przetrzymywano węgierskich i włoskich jeńców wojennych. Później miał tam siedzibę oddział radzieckiego Międzynarodowego Czerwonego Krzyża, a następnie Technikum Budowlane. W latach 1970–1990 w zamku znajdował się oddział terenowy Muzeum Archeologicznego we Wrocławiu. Od 1975 roku do 1993 roku w zamku funkcjonowała Centralna Szkoła Instruktorów Związku Harcerstwa Polskiego. W 1993 roku zamek stał się własnością Komendy Głównej Ochotniczych Hufców Pracy.
Zamek jest częścią Europejskiego Szlaku Zamków i Pałaców.
Historia Okres piastowski Pierwsze wzmianki na temat grodu w Oleśnicy pochodzą z 1239 roku, kiedy książę Henryk II Pobożny podejmował w Oleśnicy Stefana ze Skalic wraz z wysłannikiem opata klasztoru Cystersów w Henrykowie Piotra, którzy chcieli poprosić księcia o dokument potwierdzający nadanie klasztorowi części wsi Skalice. Wobec tego gród ten musiał istnieć już wcześniej, ponieważ okoliczne wsie pełniły wobec niego rolę służebną, a Oleśnica była siedzibą kasztelanów. Gród ten ulokowano na wzniesieniu pomiędzy rozlewiskami rzeki i bagnami.