Wieś jest identyfikowana z biblijną miejscowością Na’in, w której Jezus Chrystus dokonał cudu wskrzeszenia syna wdowy z Na’inZobacz: Ewangelia Łukasza 7,11-15: „(11) Wkrótce potem udał się do pewnego miasta, zwanego Nain; a szli z Nim Jego uczniowie i tłum wielki. (12) Gdy zbliżył się do bramy miejskiej, właśnie wynoszono umarłego – jedynego syna matki, a ta była wdową. Towarzyszył jej spory tłum z miasta. (13) Na jej widok Pan użalił się nad nią i rzekł do niej: Nie płacz! (14) Potem przystąpił, dotknął się mar – a ci, którzy je nieśli, stanęli – i rzekł: Młodzieńcze, tobie mówię wstań! (15) Zmarły usiadł i zaczął mówić; i oddał go jego matce.” Tłumaczenie według Biblii Tysiąclecia.. W ten sposób miejscowość stała się miejscem świętym dla chrześcijan, a w IV wieku powstał kościół zwany kościołem Wskrzeszenia Syna Wdowy. W okresie panowania krzyżowców kościół znajdował się pod ich szczególną opieką. W średniowieczu osiedlili się tutaj członkowie beduińskiego klanu Zuabija. Pod koniec XIX wieku francuski podróżnik Victor Guérin opisał Na’in jako biedną i zaniedbaną wieś rolniczą. W 1881 roku franciszkanie na miejscu dawnego kościoła wznieśli współczesną świątynię. Bardzo szybko stał się on celem pielgrzymek chrześcijańskich. Po I wojnie światowej w 1918 roku cała Palestyna przeszła pod panowanie Brytyjczyków.