Jednak pomimo złych przeżyć zamierza powrócić do miejsca zwanego Rising Sun (Domu Wschodzącego Słońca), aby spędzić tam resztę życia. W niektórych wersjach (na przykład wykonywanych przez The Animals i Vangelisa (Demisa Roussosa)) ballada jest śpiewana z pozycji mężczyzny, którego pochłonął grzech i występek w domu publicznym. Postać chłopaka dziewczyny, który był hazardzistą i pijakiem, zostaje zastąpiona postacią ojca.
W obu wersjach ballada ma być przestrogą dla innych, by uniknęli takiego losu. Pokazuje również tragizm faktu, że złe miejsca przyciągają jak magnes na drodze do samozniszczenia.
Wczesne nagrania 1933 – wersja Clarence’a „Toma” Ashleya i Gwen Foster z Great Smoky Mountain. 1934 – wersja Callahan Brothers. 1937 – „The Risin’ Sun Blues”, wersja 16-letniej córki górnika z Middlesborough, Kentucky – Georgii Turner oraz niedługo po tym – Berta Martina; obie nagrane przez Johna Lomaxa. 1938 – 3 listopada balladę nagrał Roy Acuff; nauczył się jej najpewniej od Clarence’a „Toma” Ashleya. 1941 – nagrał ją Woody Guthrie. 1944 – 10 listopada nagrał ją Josh White. 1948 – Huddie Ledbetter znany jako Lead Belly, nagrał „House of the Rising Sun”;