лъжесъединисти), zaś liberałowie ponownie zyskali popularność. W 1885 sympatycy Partii Liberalnej, wspierani przez emisariuszy Księstwa Bułgarii i księcia Aleksandra Battenberga, doprowadzili do zjednoczenia kraju.
Po zjednoczeniu Partia Narodowa stopniowo rozwiązała się. W 1894 wywodzący się z niej działacze utworzyli wraz z politykami dawnej Partii Konserwatywnej, działającej w Księstwie Bułgarii w latach 1879–1884, nową Partię Narodową. Ta ostatnia sprawowała samodzielną władzę w kraju do 1899.
Wybitni działacze Partii Narodowej Iwan Wazow (1850–1921) – pisarz, "ojciec literatury bułgarskiej" Konstantin Weliczkow (1855–1907) – pisarz, polityk Iwan Geszow (1849–1924) – pierwszy przewodniczący parlamentu Rumelii Wschodniej, minister finansów Iwan Stefanow Geszow (1854–1932) – burmistrz Płowdiwu, poseł Michaił Madżarow (1854–1944) – minister finansów Rumelii Wschodniej
Organy prasowe Partii Narodowej gazeta Марица (w tłum. Marica) (1878-1885) gazeta Народний глас (w tłum. Głos Ludowy) (1879-1885) gazeta Съединение (w tłum. Zjednoczenie)
Bibliografia (artykuł w portalu Partii Radykalno-Demokratycznej) (bułg.) Dimityr Popow "Struktura partyjna w Bułgarii od 1879 do 1901" (bułg. Партийната структура в България от 1879 до 1901 година) (artykuł w portalu Partii Radykalno-Demokratycznej) (bułg.)
Kategoria:Partie i ugrupowania w Bułgarii