Pod koniec XIX wieku nazwą dominującą stała się Musca Australis (Mucha Południowa; na niebie północnym również rysowano muchę, Musca Borealis), a kiedy Międzynarodowa Unia Astronomiczna ustalała w 1929 roku 88 współczesnych gwiazdozbiorów, konstelacja stała się po prostu Muchą.
Na Muchę, leżącą na brzegu Drogi Mlecznej po południowej stronie sfery niebieskiej, wskazuje dłuższe ramię Krzyża Południa.
Gwiazdy Muchy Pięć gwiazd trzeciej i czwartej wielkości tworzy łatwo rozpoznawalny asteryzm „piątki karo”, który jest składnikiem Muchy. Cztery z nich – wyjątek stanowi Delta – znajdują się w odległości około 300 lat świetlnych od Słońca, chociaż fizycznie nie są ze sobą w żaden sposób związane. Gwiazda środkowa Alfa Muchy to gorący olbrzym klasy widmowej B, około osiem razy masywniejszy od Słońca. Beta to piękna gwiazda podwójna, która w 15-centymetrowym teleskopie rozdziela się na dwa leżące blisko siebie, niewiele się różniące niebiesko-białe punkciki. Z kolei Epsilon jest chłodnym czerwonym olbrzymem, który – gdyby go przenieść do Układu Słonecznego – sięgałby niemal do planety Wenus. Theta (θ) Muscae jest gwiazdą podwójną ze składnikami szóstej i ósmej wielkości, łatwymi do rozdzielenia małym teleskopem.