La Romana pojawił się na froncie w Kantabrii 11 listopada i zaraz otrzymał dowództwo nad tzw. Armią Galicji. Los nie był dlań zbyt łaskawy, bowiem tego samego dnia „jego” armia, dowodzona aktualnie przez generała Blake’a, została rozbita w bitwie pod Espinozą. 26 listopada La Romana objął faktyczne dowództwo nad tym, co z armii pozostało – około 6000 ludzi.
Z tymi niewielkimi siłami służył jako tylna straż korpusu Moore’a cofającego się na zachód, w stronę La Coruñy. W roku 1809 – ze względu na szczupłość sił – La Romana zajmował się głównie likwidowaniem niewielkich, odseparowanych garnizonów francuskich. Gdy marszałek Soult porzucił myśl o umocnieniu wpływów francuskich w Galicji i ruszył naprzeciw Brytyjczykom w Portugalii, La Romana oczyścił z Francuzów również Asturię.
Koniec kariery 29 sierpnia został członkiem Junty Centralnej i zasiadał w niej do początku roku 1810. Po powrocie do czynnej służby znalazł się pod rozkazami Wellingtona, ale zmarł nieoczekiwanie 23 stycznia, gdy przygotowywał odbicie Badajoz. Obok Castañosa, La Romana był jednym z dwóch generałów hiszpańskich, którym ufał WellingtonLongford, s. 254..
Przypisy
Bibliografia Elizabeth Longford, Wellington, The Years of The Sword, New York 1969
Linki zewnętrzne Biografia La Romany (ang.)
Kategoria:Hiszpańscy generałowie Kategoria:Hiszpańska szlachta Kategoria:Hiszpańscy kolekcjonerzy sztuki Kategoria:Urodzeni w 1761 Kategoria:Zmarli w 1811