Sztuka i Naród – polski miesięcznik literacki wydawany konspiracyjnie w Warszawie w latach 1942–1944, w czasie II wojny światowej, związany z Konfederacją Narodu.
Historia „Sztuka i Naród” było pierwszym wychodzącym regularnie w czasie okupacji niemieckiej pismem literackim.
Pierwszy numer ukazał się 2 kwietnia 1942, liczył 22 strony, cena jednego egzemplarza wynosiła 3 złote. Początkowo pismo miało formę zeszytów powielanych, od jesieni 1943 roku było drukowane. Łącznie ukazało się 16 numerów (w 12 zeszytach, ostatni w lipcu 1944). Większość nakładu ostatniego numeru spłonęła w czasie powstania warszawskiego w powielarni.
Funkcję redaktora naczelnego pełnili kolejno: Bronisław Onufry Kopczyński (ps. „Stefan Barwiński”) – do aresztowania w nocy z 8 na 9 stycznia 1943, zmarł na Majdanku 5 kwietnia 1943 roku; Wacław Bojarski (ps. „Jan Marzec”, „Wojciech Wierzejski”, „Marek Zalewski”) – ranny 25 maja 1943, zmarł 5 czerwca 1943; Andrzej Trzebiński (ps. „Stanisław Łomień”, „Paweł Późny”) – aresztowany 6.11, rozstrzelany 12 listopada 1943; Tadeusz Gajcy (ps. „Karol Topornicki”, „Roman Oścień”) – do ostatniego numeru.
Twórcami pierwszych numerów pisma byli Bronisław Onufry Kopczyński, Andrzej Trzebiński, Wacław Bojarski.