Metoda Palmera – metoda służąca do nauki pisania odręcznego, opracowana i propagowana przez Austina Palmera na początku XX wieku. Stała się szybko najpopularniejszym ze sposobów pisania odręcznego w Stanach Zjednoczonych Ameryki.
Zgodnie z tą metodą, uczniowie nabywali umiejętność pisania jednolitą kursywą wykonując rytmiczne ruchy. Dzięki temu pismo zachowywało czytelność przy utrzymaniu wysokiego tempa pisania. Leworęczni zwykle byli przystosowywani do pisania prawą ręką.
Sposób został opracowany w 1888 r. i przedstawiony opinii publicznej w książce Palmer's Guide to Business Writing w 1894 r. Mimo opozycji ze strony dużych wydawnictw książkowych, podręcznik odniósł ogromny sukces: w 1912 r. w całym USA sprzedano 1 000 000 egzemplarzy. Metoda zebrała również nagrody: 1915 – Złoty Medal na międzynarodowej wystawie Panama Pacific (San Francisco, Kalifornia) 1926 – Złoty Medal na międzynarodowej wystawie Sesquicentennial (Filadelfia, Pensylwania)