Seweryn Kazimierz Szczuka herbu Grabie (ur. 22 października 1651 w Białaszewie, zm. 11 grudnia 1727 w Chełmnie) – polski szlachcic, biskup sufragan chełmiński.
Życiorys W latach 1670–1672 uczył się w kolegium jezuickim w Reszlu, następnie obrał drogę kariery wojskowej i dopiero po skończeniu służby wojskowej wstąpił do stanu duchownego. W 1678 roku został studentem seminarium internum księży misjonarzy w WarszawieKrzysztof R. Prokop, Z dziejów seminariów warszawskich w dawnej diecezji poznańskiej. Biskupi oraz inni przedstawiciele znamienitych rodów doby staropolskiej w gronie wychowanków seminarium externum i seminarium internum Misjonarzy św. Wincentego à Paulo przy kościele Świętego Krzyża w Warszawie (1675/1676-1864/1865), w: Ecclesia. Studia z Dziejów Wielkopolski, 2016, Tom 11, s. 167.. Przyjął w 1683 roku święcenia kapłańskie. W 1687 występuje już jako kanonik chełmiński, był także kanonikiem gnieźnieńskim oraz proboszczem kościoła świętojańskiego w Toruniu. W 1693 i 1694, po śmierci biskupów Kazimierza Opalińskiego oraz Kazimierza Szczuki był generalnym ekonomem diecezji chełmińskiej. W 1701 został archidiakonem chełmińskim. 26 listopada 1703 został prekonizowany na sufragana chełmińskiego, sakrę biskupią przyjął w 1704.