Do opracowania dokumentacji projektowej przystąpiono w kwietniu 1938 roku.
Serię 8 niszczycieli typu L (jedną flotyllę) zamówiono w ramach programu budowy z 1937 roku (wraz z okrętami typu K), a następnie zamówiono serię 8 niszczycieli typu M w ramach programu z 1939 roku. Budowę 6 pierwszych rozpoczęto w 1938 roku, pozostałych 2 typu L i 4 typu M w 1939, dalszych 4 typu M w 1940.
Budowa serii jednak znacznie się przeciągała, głównie z powodu przedłużających się prac nad dopracowaniem i produkcją głównego uzbrojenia. Dlatego też cztery pierwsze niszczyciele („Gurkha”, „Lance”, i „Lively”) ukończono ostatecznie ze zmienionym uzbrojeniem w postaci 8 dział uniwersalnych 102 mm i weszły one do służby między grudniem 1940 a lipcem 1941. Pozostałe okręty, z pierwotnym uzbrojeniem, wchodziły do służby od maja 1941 do końca 1942, z wyjątkiem ostatniego „Mahratta”, który wszedł do służby dopiero w kwietniu 1943 (jego budowa opóźniła się z powodu zniszczenia okrętu przez nalot w stoczni w maju 1941). Ogółem, jeden okręt wszedł do służby w 1940, 6 w 1941, 8 w 1942 i 1 w 1943. Okręty nosiły, zgodnie z tradycją brytyjską, nazwy rozpoczynające się na literę będącą oznaczeniem typu, z wyjątkiem „Gurkha” nazwanego po zatopionym niszczycielu typu Tribal. Jako okręty flagowe flotylli wyposażono „Laforey” i „Milne”.