Zwykle były to działania podejmowane i realizowane oddolnie, przez lokalne oddziały. Przy ogromnej dyscyplinie, panującej w ELAS – wskazuje na nią m.in. dowódca brytyjskiej misji wojskowej do partyzantów C.M. Woodhouse The Struggle for Greece 1941–1949 – trudno jest założyć, że sytuacja ta nie znajdowała aprobaty naczelnego dowództwa. Podobnie, jak trudno jest dowieść tezę o inspiracji tych wyroków przez naczelne dowództwo, tym bardziej że archiwum ELAS zaginęło zupełnie przypadkowo w 1945 r. (opisuje to S.N.Grigoriadis).. Pozbawiony zawodowych oficerów ruch ELAS miałby zostać już łatwo unicestwiony przez siły okupacyjne.

Z początku misja toczy się poprawnie, a do oddziału Sarafisa przybywa grupa oficerów – dezerterów z ELAS. Jednak w lutym 1943 partyzanci ELAS, zatrzymując jeńców – zakładników i obiecując ich zwolnienie, zaprosili pułkowników Sarafisa i Kostopulosa na negocjacje wyjaśniające. Jeszcze przed ich rozpoczęciem cały oddział został rozbrojony i uwięziony przez przeważające siły ELAS. Wywołało to wielką konsternację wśród partii politycznych, także wśród lewicy i komunistów, gdyż dowódca oddziału zastawiającego pułapkę działał, jak się okazało, z własnej inicjatywy.