W efekcie okrętom amerykańskim działającym na Atlantyku udało się sparaliżować brytyjską żeglugę na tamtych akwenach.

Po początkowych porażkach Brytyjczycy zmienili taktykę, wykorzystując przewagę liczebną, rozpoczęli systematyczną blokadę amerykańskich portów. Unieruchomiło to amerykańską flotę w portach do końca wojny, przekazując inicjatywę na morzach w ręce brytyjskie.

Na skutek braku wiedzy o zawarciu rozejmu, do ostatniego starcia morskiego doszło 23 marca 1815 roku u brzegów wyspy Tristan da Cunha, zakończonego zdobyciem brytyjskiego okrętu HMS „Penguin” przez USS „Hornet”.

Operacje nad wielkimi jeziorami i w Kanadzie Zanim Amerykanie przystąpili do działań lądowych, siły brytyjskie pod dowództwem Isaaka Brocka zdołały umocnić swe pozycje nad jeziorami Ontario i Erie oraz zająć amerykańskie miasta Detroit i Mackinac nad jeziorem Huron. Pierwszy atak amerykański rozpoczął się 12 lipca i nastąpił od strony miasta Detroit. Generał William Hull dowodzący amerykańską milicją został odparty i zmuszony do poddania się. Podobnie zakończyła się druga próba ataku podjęta przez Amerykanów – ponieśli klęskę w bitwie pod Queenston Heights.