Salonin(us), Publius Licinius Cornelius Saloninus Valerianus (ur. ok. 242, zm. 260 w Kolonii Agrypinie) – cesarz rzymski, syn cesarza Galiena i Saloniny, wnuk Waleriana I.
Panowanie thumb|left|Fragm. popiersia cesarza Galiena, ojca Saloninusa Saloninus pochodził z rodu Licyniuszy. Był młodszym synem Galiena i jego żony Julii Kornelii Saloniny. Matka urodziła się w Bityni, była prawdopodobnie pochodzenia greckiego. W 253 roku, gdy ojciec został cesarzem, razem z bratem Walerianem, otrzymali tytuł cezara. Po śmierci starszego brata w 258 roku, Saloninus stał się dziedzicem cesarstwa. Na przełomie 259/260 roku germańskie plemiona Alamanów i Franków zagroziły Cesarstwu Rzymskiemu wszczynając bunty w Galii. Gallienus wraz z Saloninusem przybyli do zagrożonej prowincji Germanii Dolnej. Stolicą prowincji i siedzibą cesarza była Kolonia Agrippina (obecnie miasto Kolonia w Niemczech). Najazdy germańskie, w okolicach Dunaju i na północną Italię, zmusiły Gallienusa do interwencji. Opuścił miasto zostawiając Saloninusa jako swego zastępcę. Chciał ustrzec syna od walk prowadzonych nad Dunajem, ale też pragnął zachować kontrolę nad dowódcą legionów reńskich Postumusem. thumb|left|Popiersie Julii Cornelii Saloniny, matki Saloninusa Opiekę nad ok. 16-letnim Saloninusem sprawował rzymski żołnierz Sylwan (). Ok. 259 przyjął tytuł cesarza.