thumb|Karta z jednego z pierwszych druków Księgi

Księga Suda (gr. Biblíon Súda), nazywana też Suda (Σούδα) lub nawet Suidas (Σουίδας), cytowana często pod łacińskim tytułem Liber Suda – leksykon bizantyjski z X w. obejmujący ok. 30 tys. haseł, z czego ok. 900 to artykuły rzeczowe, w większości historyczne i literackie. Zawiera także liczne dodatki późniejsze.

Najstarsze i najlepsze rękopisy przekazują tytuł „Księga Suda”. Sam termin „suda” w języku greckim nic nie znaczy, a próby jego wyjaśnienia nie przyniosły rozstrzygających rezultatów. Próbowano wywodzić go z łacińskich słów suda (trudź się) i sudes (obóz warowny). XII-wieczny uczony Eustathios z Tessaloniki podał natomiast imię Suidas jako imię autora księgi – wysunięto przypuszczenia, że było to zhellenizowane imię słowiańskie (wyprowadzane od słowa swidba → "jasność", "światło"), kwestia autorstwa dzieła i jego tytułu nie została jednak do tej pory rozwiązana.