15 Dywizja Zmechanizowana im. Gwardii Ludowej (15 DZ) – związek taktyczny Sił Zbrojnych PRL.

Znakiem taktycznym malowanym na pojazdach dywizji był biały prostokąt.

Formowanie i zmiany organizacyjne 15 Dywizja Zmechanizowana powstała w 1954, w wyniku przeformowania 15 Dywizji Piechoty. Dywizję zorganizowano wg etatów dywizji zmechanizowanej typu B jako związek taktyczny wchodzący w skład 8 Korpusu Armijnego. W 1957 dywizję włączono w skład 1 Korpusu Pancernego. W 1958, po rozwiązaniu 1 KPanc, 15 Dywizję Zmechanizowaną podporządkowano dowódcy Warszawskiego Okręgu Wojskowego.

W 1961 zakwalifikowano dywizję do grupy skadrowanych dywizji szkolnych. Jej pułki zmechanizowane miały zróżnicowaną organizację. Pierwszy typ pułku zmechanizowanego posiadał: dwa bataliony szkolne (rozpoznawczy i czołgów średnich) i dwa bataliony piechoty zmotoryzowanej. Stan osobowy tego typu pułku stanowiło 1139 żołnierzy, a na jego uzbrojeniu znajdowało się 20 czołgów T-54A, 2 transportery opancerzone BTR-40, 6 armat przeciwpancernych 85 mm, 4 działa bezodrzutowe 82 mm, 4 armaty przeciwpancerne 57 mm, 6 moździerzy 120 mm, 6 moździerzy 82 mm, 4 zestawy PKM-2 i 49 granatników RPG-2.Pułk zmechanizowany drugiego typu miał: jeden szkolny batalion czołgów oraz trzy bataliony piechoty zmotoryzowanej, w tym dwa skadrowane;