Kampania sześciodniowa () pomiędzy 10 a 14 lutego 1814, to seria ostatnich zwycięstw cesarza Napoleona I w wojnie z wojskami VI koalicji antyfrancuskiej w obronie Franche-Comté i Paryża.
Z armią liczącą jedynie 30 tysięcy ludzi, cesarz stawił czoła ponad półmilionowym siłom, podzielonym na kilka armii, dowodzonym przez feldmarszałków Blüchera i Schwarzenberga, nie licząc innych.
W czasie tej krótkiej kampanii Napoleon I pokonał Blüchera czterokrotnie. W bitwach pod Champaubert, Montmirail, Château-Thierry i Vauchamps Napoleon I zdołał zadać straty w wysokości 17 750 zabitych i rannych 120-tysięcznej armii Blüchera z wojskiem, którego liczebność nie przekraczała 30 tysięcy. Młode wojsko cesarza zdało egzamin. Od czasu kampanii włoskiej nigdy nie wymagał tak wiele od żołnierzy, co zimą 1814. Potwierdziła się jedna z jego maksym, że wojny wygrywa mądry wódz nogami swych żołnierzy. Kampania sześciodniowa, mimo błędów marszałków i generałów, okazała się zwycięską, co doprowadziło do uznania jej przez historyków za najznakomitszą kampanię cesarza.