Po skoncentrowaniu wszystkich holenderskich oddziałów Nassau zaatakował pozycje Bagnuolo i po dwutygodniowym oblężeniu zmusił go do kapitulacji.
W 1639 obie strony konfliktu wysłały przeciw sobie silne floty, które starły się w 1640, w pobliżu wyspy Itamaracá na północ od Pernambuco. Po czterech dniach flota holenderska dowodzona przez admirała Willema Loosa pokonała siły hiszpańsko-portugalskie. W 1641 podpisano w Hadze zawieszenie broni.
Dalsza działalność w Brazylii
Po rozejmie hr. Nassau zajął się zarządzaniem obszarem kolonii, ogłaszając na jej terytorium swobody religijne i nawiązując dobre stosunki z Indianami; otoczył też opieką portugalskich plantatorów trzciny cukrowej, popierał żydowskich i holenderskich kupców. Wobec niedostatku czarnych niewolników, którzy podczas wojny zbiegli do dżungli w rejony rzeki São Francisco i utworzyli republikę Palmares, zorganizował wyprawę do Angoli po nowych niewolników. Za jego rządów wiele fortów zostało odbudowanych lub wzmocnionych, ożył handel ze Starym Kontynentem (głównie melasą i drewnem). W Recife jako stolicy Nowej Holandii gubernator założył nowe miasto na wysepce Antonio Vaz, nazwane na jego cześć Mauritsstad, gdzie wybudowano pałac Vrijburg z ogrodem botanicznym i zoologicznym. Wspierał wielu naukowców, m.in.