Historia Od VII wieku zasiedlana przez plemiona słowiańskie pozostające pod wpływem Rusi Kijowskiej oraz Wielkich Moraw. W tym też czasie na tereny Zakarpacia dotarli duchowni obrządku słowiańskiego związani ze świętym Cyrylem i Metodym, dzięki którym Zakarpacie zostało schrystianizowane w obrządku greckim. Decydującą rolę polityczną odegrało jednak opanowanie niziny panońskiej przez plemiona węgierskie, które zawładnęły w 903 r. Użhorodem. Początkowo władza Węgrów miała charakter nominalny, ale od początku XIII wieku Zakarpacie stało się integralną częścią Królestwa Węgierskiego.
Przez Węgrów Rusini nazywani byli rutének i byli jedną z najbardziej dyskryminowanych mniejszości na terenie Węgier oraz najbardziej zapóźnioną pod względem rozwoju świadomości narodowej, rozwoju gospodarczego i struktury społecznej.
Pierwsze działania w kierunku rozwoju rusińskiego ruchu narodowego podjął w latach 1848–1849 Adolf Dobrianskyj. Rozpoczął on starania o utworzenie osobnej jednostki administracyjnej na terenach zamieszkanych przez Rusinów. Udało mu się wywalczyć utworzenie osobnego komitatu (Ruskiego Kraju – z połączenia 4 jednostek: Bereg, Máramaros, Ung i Ugocsa), a on sam został żupanem tego dystryktu. Równocześnie kilkudziesięciu Rusinów zajęło stanowiska urzędnicze.