Rodzaje aparatów szparkowych anomocytyczny – komórki szparkowe są otoczone zmienną liczbą komórek przyszparkowych, nie różniących się od komórek skórki anizocytyczny – komórki szparkowe są otoczone 3 komórkami przyszparkowymi, w tym jedną mniejszą diacytyczny – komórki szparkowe są otoczone 2 komórkami przyszparkowymi ułożonymi prostopadle do osi szparki paracytyczny – komórki szparkowe są otoczone 2 komórkami przyszparkowymi ułożonymi równolegle do osi szparki tetracytyczny – komórki szparkowe są otoczone 4 komórkami przyszparkowymi
Funkcja i mechanizm działania mały|Aparaty szparkowe w liściu tulipana. Szparki mają decydujące znaczenie dla funkcjonowania układu wentylacyjnego roślin pozwalającego na dostarczanie niezbędnego dla procesu fotosyntezy dwutlenku węgla. Dzięki nim rośliny mogą skutecznie pobierać ten gaz chroniąc się równocześnie przed szkodliwymi stratami wody w wyniku transpiracji. Funkcjonowanie szparek wiąże się ze zdolnością do zmiany kształtu komórek szparkowych. Komórki te poprzez zmianę turgoru, wykorzystując zjawisko osmozy, powodują zamykanie (obniżenie turgoru) lub otwieranie (podwyższenie turgoru) szparek. Charakterystyczną cechą budowy komórek szparkowych jest nierównomierna grubość i specyficzna struktura ich ścian, związana z układem mikrofibryli celulozowych.