Został ustanowiony 28 kwietnia 1818 przez księcia Walii i Rothesay – przyszłego króla Jerzego IV – dla upamiętnienia brytyjskiego protektoratu nad Wyspami Jońskimi, które przeszły pod kontrolę brytyjską w 1814, a w 1817 rząd brytyjski nadał im własną konstytucję.
Monarcha brytyjski jest suwerenem orderu i go nadaje (według zwyczaju zgodnie z opinią rządu brytyjskiego). W praktyce, odznaczenie przyznawane jest przez króla lub królową na wniosek ministra spraw zagranicznych, za zasługi dla zagranicznych interesów Wielkiej Brytanii. Pierwszy co do starszeństwa Kawaler orderu, wyznaczany przez monarchę, jest jego Wielkim Mistrzem. Od 1967 dotychczas (2017) jest nim Edward książę Kentu.
Order początkowo miał obejmować 15 Kawalerów i Dam Krzyża Wielkiego, 20 Kawalerów i Dam Komandorów i 25 Kawalerów. Obecnie limity te wynoszą: 125, 375 i 1750, nie dotyczą one członków rodziny królewskiej i cudzoziemców. Cudzoziemcy mogą być odznaczeni jako honorowi członkowie Orderu (honorary members); nie stosuje się do nich części przywilejów honorowych związanych z dworem brytyjskim.