Jako dowódca dywizji wirtemberskiej dowodziłEncyklopedia Wrocławia, 2000, , s. 877. w pruskiej kampanii Napoleona (1806–1807) oblężeniem śląskich miast i twierdz Głogów, Wrocław, Srebrna Góra, Kłodzko i Nysa. Wsławił się pokonaniem ponad 50-tysięcznej armii pruskiej zgromadzonej w twierdzach pruskich na Śląsku przez 12-tysięczny korpus armii francuskiej wraz z 3-tysięczną brygadą Legii Polsko-Włoskiej. Jego wyczucie podczas oblężenia twierdzy Nysa i Srebrna Góra oraz zdobycie planów twierdz przekonało samego Hieronima Bonaparte do słów uznania. Podczas wycofywania się Francuzów w 1807 roku, po podpisaniu pokoju w Tylży, nakazał zburzenie części fortyfikacji wojennych w twierdzach śląskich oraz we Wrocławiu. W kampanii przeciw Austrii w 1809 roku brał udział w bitwach pod Abensbergiem, Landshut, Eckmühl i Wagram, gdzie został ranny.
W trakcie kampanii 1813 roku dywizja Vandamme’a została w bitwie pod Kulm otoczona przez Prusaków pod wodzą Kleista i Vandamme wraz z 13 000 żołnierzy dostał się do niewoli. Postawiony przed cesarzem Rosji Aleksandrem I i oskarżony o rabunki miał odpowiedzieć: „Nie jestem łupieżcą ani rabusiem, ale gdybym nawet nim był, historia nie oskarży mnie, że mam na rękach krew ojca”.