thumb|250px|Sytuacja w Europie w czasie zimnej wojny
Front Polski (lub Nadmorski) – związek operacyjno-strategiczny Wojska Polskiego w latach zimnej wojny.
Geneza Po raz pierwszy idea Frontu Polskiego pojawiła się w czasie ćwiczeń majowych 1950 roku, kiedy to obok frontów radzieckich wystąpił Front Nadmorski pod dowództwem gen. Popławskiego, składający się z 1, 2 i 3 Armii WP. Zadaniem Frontu Nadmorskiego podczas tych ćwiczeń była obrona wybrzeża Morza Bałtyckiego przed desantami morskimi, a następnie, po odrzuceniu atakujących wojsk NATO przez siły AR, zajęcie północnych Niemiec i Danii, co miało umożliwić wyjście sojuszniczych sił morskich z Bałtyku na Morze Północne i Atlantyk.
W 1951 uległa zmianie koncepcja użycia Wojska Polskiego w ewentualnym konflikcie zbrojnym. Formowane przez OW II i IV armie w czasie wojny miano włączyć w skład radzieckiego Frontu Centralnego, którego dowódcą miał zostać marszałek Rokossowski. Jednostki OW I i V miały stanowić rezerwę i wystawiać uzupełnienia dla walczących wojsk.
Powołanie Frontu Polskiego ustalono w Protokole uzgodnień pomiędzy rządami PRL i ZSRR podpisanym w Moskwie w dniach 4–7 stycznia 1955, tj.