Piętnastopiętrowy wieżowiec był przez ponad 25 lat najwyższym budynkiem w Krakowie.
W części parterowej wsparty jest na słupach wykonanych z odpowietrzonego betonu. Elewację wieżowca stanowi szkło i blacha powlekana i jest przykładem ściany kurtynowej, wykonanej na aluminiowym szkielecie. Wąskie okna, ułożone w układzie pasowym, wykonano z tzw. termopanów (zestaw trzech, szczelnie sklejonych szyb, przedzielonych warstwami rozrzedzonego powietrza). Partie nad i podokienne wypełnione były materiałem izolacyjnym i przykryte blachą emaliowaną koloru błękitnego. W projekcie zastosowano jeszcze inne innowacyjne rozwiązania jak: ogrzewanie konwektorowe, podłogi i boazerie wykonano z mas plastycznych, zastosowano lekkie, przesuwane ściany we wnętrzach pracowni, które pozwalały na dostosowanie wielkości pomieszczeń do różnych funkcji. W czasie modernizacji budynku w latach 2009–2011 wiele rozwiązań z pierwotnego projektu uległa zmianie m.in. wymieniono materiały elewacyjne, nadbudowano niższy budynek biurowy. Na dachu widoczny jest duży napis „Biprostal”. Ze względu na swoją wysokość dach budynku wykorzystywany jest jako centrum nadawcze dla Krakowa i okolic dzięki zainstalowanych na dachu 50 antenowych punktów nadawczo-odbiorczych.