Następnie był drugi w turnieju indywidualnym, wygrywając sześć z ośmiu walk w rundzie finałowej, przegrywając tylko z Francuzem Christianem d’Oriolą. Parę dni później Edoardo Mangiarotti, Dario Mangiarotti, Giuseppe Delfino, Carlo Pavesi, Franco Bertinetti i Roberto Battaglia zwyciężyli w szpadzie drużynowej. Ponadto wywalczył złoty medal w szpadzie indywidualnej, wygrywając siedem z dziewięciu walk finałowych. Na rozgrywanych cztery lata później igrzyskach w Melbourne zdobył medale w trzech z czterech startów. We florecie drużynowym Włosi w składzie: Edoardo Mangiarotti, Manlio Di Rosa, Giancarlo Bergamini, Antonio Spallino, Luigi Carpaneda i Vittorio Lucarelli zdobyli złoto. W rywalizacji indywidualnej Mangiarotti odpadł w pierwszej rundzie. W szpadzie drużynowej razem z Giuseppe Delfino, Carlo Pavesim, Franco Bertinettim, Giorgio Anglesio i Alberto Pellegrino odniósł kolejne zwycięstwo. W konkursie szpady indywidualnej, w rundzie finałowej uzyskał tyle samo punktów co Pavesi i Delfino. Z pojedynków barażowych wygrał tylko jeden i ostatecznie stanął na najniższym stopniu podium.