right|thumb|Bratysława i Podhradie w XVI wieku right|thumb|Bratysławskie Podhradie w XVII wieku Podhradie (łac. Suburbium, niem. Schlossgrund albo Zuckermantel / Zuckermandel, węg. Pozsony-Várallya, pol. Podzamcze albo Podgrodzie) – do roku 1848 samodzielna osada, następnie dzielnica Bratysławy, obecnie w granicach bratysławskiego Starego Miasta. Rozciągała się na wschód od zamku (między zamkiem a miastem), na południe od zamku (między zamkiem a Dunajem), a częściowo także na zachód od zamku (aż do Mlynskiej doliny).
Do XIII wieku nazwą Schlossgrund (dosł. „grunt zamkowy”) określano po prostu bratysławskie wzgórze zamkowe, które w całości należało do zamku. Dopiero w XIII wieku posiadłości zamkowe zmniejszyły się do terenów ściśle przyległych do samego zamku.
W średniowieczu od XIII wieku za właściwe podgrodzie (suburbium) uchodziła Osada svätého Mikuláša („Osada Świętego Mikołaja”), która w 1291 roku – po uzyskaniu praw miejskich przez położoną na wschód od niej osadę (dzisiejsze Stare Miasto) – ponownie stała się własnością zamku. Oprócz tego wyraz podgrodzie / podzamcze (suburbium) funkcjonował w średniowieczu także w znaczeniach: cały zasiedlony teren bezpośrednio między zamkiem a murami miasta (a więc włącznie z Osadą svätého Mikuláša i okolicą).