Właśnie te kolekcje zwyczajowo nazywano w późniejszych wiekach aktami soboru.
Redaktorzy kolekcji nie chcieli kończyć pracy na opisie podziałów wśród biskupów i potwierdzeniu braku oficjalnie zatwierdzonych uchwał, dlatego dodali do akt dokumenty, które zapisano podczas negocjacji toczonych już po zakończeniu obrad. Kolekcje zawierają materiały wytworzone przynajmniej do roku 433.
Różne dokumenty z kolekcji wydawano drukiem od XVI wieku. W latach 1922–1930 zachowane kolekcje zebrał i wydał krytycznie niemiecki filolog klasyczny . Podczas swoich badań Schwartz odnalazł wiele dotąd nieznanych manuskryptów. Jego ośmiotomowa edycja jest uważana za jedną z najbardziej monumentalnych prac w dziejach historiografii starożytności.
Według badań Schwartza zachowało się pięć kolekcji łacińskich i trzy kolekcje greckie. Dokumenty zostały oryginalnie zapisane w języku greckim. Jednak w kolekcjach część dokumentów występuje wyłącznie w wersji łacińskiej. Wiadomo, że na sali w Efezie obecni byli tłumacze, którzy na bieżąco przekładali przebieg obrad na potrzeby biskupów Zachodu.