G-funk (również gangsta funk, ghetto-funk) – rodzaj muzyki hip-hopowej, który wywodzi się z West Coast gangsta rapu. W G-funku, w przeciwieństwie do innych rodzajów muzyki hip-hopowej, sample nie są najważniejsze w tworzeniu muzyki. G-Funk łączy ze sobą funkowe brzmienia, hip-hopową linię basu, rap oraz śpiew. Często wykorzystywany jest talkbox.

Od strony lirycznej, w G-funku raperzy poruszają głównie kwestie hedonistyczne, włączając w to przemoc, seks oraz narkotyki. Głównym zamiarem tej muzyki jest wprawianie w dobry nastrój, więc nie porusza się tutaj ważnych kwestii.

Powstanie Kwestia powstania G-funku jest skomplikowana, i trudno określić kto tak naprawdę jest „ojcem G-Funku”. Większość osób uważa Dr. Dre za twórcę G-Funku, pierwsze zaczątki tego nurtu pojawiły się na singlu N.W.A „Alwayz Into Somethin'” z albumu wydanego w 1991 pt. Efil4zaggin, w którym Dr. Dre wykorzystał sample zespołu Parliament-Funkadelic. Jednak pierwszy prawdziwy G-Funkowy singel Dra Dre pojawił się w 1992 i był to utwór Deep Cover, który również był soundtrackiem do filmu o tej samej nazwie. Na tym singlu można było po raz pierwszy usłyszeć Snoop Dogga. Kiedy w 1992 Dr. Dre wydał swój debiutancki album The Chronic nakładem wydawnictwa Death Row Records, słynne stało się określenie tzw. „głosu Kalifornii”.