Single Nuthin' But a G Thang (z albumu The Chronic) oraz Gin and Juice (album Doggystyle) stały się najbardziej znanymi przykładami muzyki G-Funkowej. Nutę Gangsta Funku można było również usłyszeć w większości popularnych utworów Tupaca Shakura włączając w to Me Against the World – Heavy in the Game, a szczególnie w utworze Can't C Me (wyprodukowanym przez Dr. Dre).
Zmierzch G-funk ery Latach 1995 i 1996 przyniosły kilka ważnych wydarzeń dla G-Funku, odejście Dr. Dre z Death Row Records, śmierć Eazy-E, problemy wytwórni Brotha Lynch Hung, wiele procesów sądowych z licznymi G-Funkowymi raperami z „Zachodu” oraz morderstwo Tupaca – przyczyniło się do tego, że era G-Funku zmierzała do końca. Jednak nie można mówić o śmierci tej muzyki, gdyż nadal wiele muzyków i producentów jest aktywnych w tworzeniu muzyki Gangsta Funku. W 1999 Dr. Dre, wydał swój nowy album – 2001. Chociaż różnił się on znacznie stylem od The Chronic, jednak ma ona swoje korzenie w G-Funku. W 2005 roku dwóch dobrze znanych artystów DJ Quik i Warren G wydali swoje albumy (Trauma i In the Mid-Nite Hour). Oba albumy odniosły duży sukces. Dwa mniej znane zespoły (Foesum i Suga Free) wydały w 2006 roku swoje albumy, które również korzystały z G-Funkowych brzmień.