Postmodernizm – termin używany przez historię i krytykę sztuki do nazywania różnorodnych, czasem nawet przeciwstawnych stylistyk. W znaczeniu potocznym oznacza przede wszystkim tyle, co poawangardowy, zdystansowany w stosunku do awangardy, ale niekoniecznie z nią sprzeczny. Postmodernizm może być również rozumiany jako sprzeciw wobec koncepcji racjonalnego charakteru kultury i jej liniowego rozwoju.
Postmodernizm nie jest zwartym, jednolitym, planowo wykreowanym ruchem artystycznym, jest to wspólna przestrzeń konfrontacji różnych tendencji i koncepcji, których wspólnym mianownikiem jest krytyczny stosunek do monolitycznej, homogenicznej wizji świata oraz nieustanne podważanie dominacji eurocentrycznej i patriarchalnej kultury Zachodu.
Pierwsze oznaki Pod koniec lat 50. i przez całą następną dekadę konceptualizm, pop-art, assemblage, environment, happening, Fluxus, kontrkultura podważały do niedawna niewzruszone zasady sztuki. Poczucie zmierzchu objęło wszystkie dziedziny twórczości, z tym, że najszybciej zareagowała krytyka literacka. Dopiero w latach 70. termin postmodernizm zaczął się pojawiać w dyskusji nad innymi dziedzinami twórczości artystycznej. Postmodernizm nie formułuje jednak żadnego spójnego programu, i nie buduje żadnej nowej ideologii, stąd też płynność terminu i nieostrość jego granic.