Rewolucja majowa (hiszp. Revolución de Mayo) – seria wydarzeń mających miejsce w dniach 18–25 maja 1810 roku w Buenos Aires, będącym wówczas stolicą Wicekrólestwa La Platy – hiszpańskiej kolonii w Ameryce Południowej. Wydarzenia te zapoczątkowały argentyńską wojnę o niepodległość.
Historia thumb|Otwarte cabildo z 22 maja 1810 roku na obrazie Pedra Subercaseaux z 1910 roku Wstępem do wydarzeń rewolucji majowej była abdykacja króla Hiszpanii Ferdynanda VII przed francuskimi wojskami Napoleona Bonapartego w 1808 roku, na początku napoleońskiej kampanii na Półwyspie Iberyjskim. Ferdynanda VII na hiszpańskim tronie zastąpił Józef Bonaparte, brat cesarza Francuzów. Najwyższa Junta Centralna stanęła na czele antyfrancuskiego ruchu oporu, jednak została pokonana w lutym 1810 roku.
13 maja 1810 roku do portu w Montevideo, zaś dzień później do portu w Buenos Aires przypłynął brytyjski statek z gazetami z informacjami o upadku Najwyższej Junty Centralnej, które potwierdziły krążące od pewnego czasu plotki dotyczące francuskiej inwazji. Informacje te szybko się rozeszły i spowodowały poruszenie w Buenos Aires. Hiszpański wicekról Baltasar Hidalgo de Cisneros starał się uspokoić społeczeństwo, ale 18 maja przybyła do niego grupa obywateli domagających się utworzenia niezależnej rady miejskiej.