Rytmika (gr. rhytmikós – „miarowy”) – w muzyce i tańcu wyrażenie określające całokształt zjawisk dotyczących przebiegu rytmicznego w utworze lub charakterystycznych dla określonego stylu muzycznego, epoki, szkoły kompozytorskiej albo twórczości konkretnego kompozytora.
W znaczeniu muzykologicznym rytmika odnosi się do sposobu organizacji przebiegów czasowych w dziele muzycznym (lub zasady organizacji przebiegu muzyki w czasie) oraz w stylach muzycznych (historycznych i indywidualnych), wynikające ze współdziałania rytmu, metrum, akcentacji oraz podziału wartości rytmicznych. Przemiany zasad organizacji rytmicznej stanowią istotny element ewolucji stylów muzycznych. Zarys historyczny Rozwój rytmiki w muzyce europejskiej był złożony i obejmował współistnienie różnych systemów organizacji czasu muzycznego. W starożytności występowała równolegle rytmika swobodna oraz rytmika oparta na systemie stóp metrycznych. W późnym okresie starożytności i we wczesnym średniowieczu funkcjonowała zarówno tradycja rytmiki metrycznej pochodząca z antyku obecna w niektórych formach muzyczno-poetyckich, zwłaszcza w hymnach, jak i rytmika monodyczna (monodii chóralna) o pochodzeniu wschodnim, oparta na zasadzie podstawowej jednostki rytmicznej (chronos protos).