Prowadził szerokie badania nad związkami organicznymi, szczególnie nad lekami psychotropowymi. W 1956 roku zsyntetyzował związek barbiturowy proksybarbal, który po pozytywnych próbach klinicznych znalazł zastosowanie w lecznictwie polskim pod nazwą handlową leku Ipronal, oraz na Węgrzech jako Vasalgin. Współpracował z przemysłem chemicznym i farmaceutycznym.
Napisał 150 prac eksperymentalnych w kraju i za granicą oraz podręczników akademickich. Promotor szesnastu prac doktorskich. Pięciu z doktorantów prof. Bobrańskiego zostało później profesorami.
Został pochowany na Cmentarzu Świętej Rodziny we Wrocławiu.
Kariera 1950: dziekan Wydziału Farmaceutycznego Akademii Medycznej 1955: organizacja Zakładu Syntezy Organicznej w Instytucie Immunologii i Terapii Doświadczalnej im. L. Hirszfelda we Wrocławiu. 1956: profesor zwyczajny Akademii Medycznej. 1957–1962: pełnił funkcję rektora przez dwie kadencje 1960: członek korespondent PAN 1970: członek rzeczywisty PAN