Księstwo Sabaudii – samodzielne księstwo istniejące od roku 1416 do zjednoczenia Włoch w XIX wieku. Państwem rządziła dynastia sabaudzka . W momencie nadania tytułu książęcego w skład księstwa weszły: Sabaudia (składająca się z Sabaudii właściwej, i Tarentaise), Bugey, Aosta, Susa, , Pays de Vaud, Faucigny, Bresse, Pays de Gex, Valbonnais, , hrabstwo Piemontu (jako lenno rządzone przez inną gałąź dynastii), hrabstwo Genewy (bez miasta), Novalaise, . Piemont dostał się pod bezpośrednią władzę książąt w 1418 r. po śmierci Ludwika, ostatniego hrabiego Piemontu z gałęzi Sabaudzkiej-Achaja.
Od połączenia księstwa w 1720 r. unią z Królestwem Sardynii stała się faktycznie jedną z prowincji królestwa. W 1860 r. tereny na północ i zachód od Alp (w tym Sabaudia) zostało przyłączone do II Cesarstwa Francuskiego, a tereny na południe od Alp (w tym Piemont) weszły w skład zjednoczonego Królestwa Włoch pod berłem dynastii sabaudzkiej.