Te uwikłania akcjonariuszy w krytycznych wobec lewicy mediach nazywano niekiedy elementami tzw. „czerwonej pajęczyny”.

Jak się także okazało, dynamiczny rozwój Polisy wynikał głównie z faktu, iż była ona zasilana znacznymi kwotami przez agendy rządowe, takie jak Agencję Własności Rolnej Skarbu Państwa, Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych oraz Polski Fundusz Gwarancyjny (utworzony przez Lesława Podkańskiego – ministra Współpracy z Zagranicą w rządzie Józefa Oleksego). Jak ustalono, instytucje publiczne nabywały akcje „Polisy” po cenach znacznie wyższych niż kupowały je osoby prywatne, m.in. Jolanta Kwaśniewska i Maria Oleksy. Okazało się także, iż Aleksander Kwaśniewski, będąc posłem nie zamieścił informacji o zakupie akcji przez jego żonę w swoim oświadczeniu majątkowym. Jolanta Kwaśniewska w okresie 1994–1995 zakupiła akcje spółki Polisa inwestując ok. 490 mln starych złotych, natomiast Maria Oleksy zainwestowała ponad 136,5 mln starych złotych. Była ona w tym czasie doradcą Polisy.

Kontrole PUNU i NIK Sprawa Polisy stała się na tyle głośna, że zajęła się nią Najwyższa Izba Kontroli, stwierdzając m.in.