Stale powiększano kolekcję (poza apelami do społeczności dotyczącymi przekazywania określonych pamiątek dokonywano zakupów). Długo borykano się ze zbyt małą przestrzenią magazynową. W sierpniu 1939 roku zapadła decyzja o przeniesieniu muzeum do budynków ratusza w Wielkich Hajdukach włączonych w kwietniu do Chorzowa. Wraz z wkroczeniem wojsk niemieckich do miasta działalność muzeum zawieszono.
Po II wojnie światowej, w roku 1945 Stanisław Wallis został kierownikiem Wydziału Kultury Urzędu Miejskiego w Chorzowie i dołożył starań, by wznowić działalność zamkniętego podczas okupacji Muzeum (decyzja zapadła już w lutym 1945). Na potrzeby muzeum przeznaczono 5 pokoi w ratuszu miejskim. W pierwszych powojennych miesiącach muzeum zajmowało się przejmowaniem i zabezpieczaniem książek i zabytków z mieszkań poniemieckich. Jeszcze w tym samym roku Muzeum przeniosło się do tzw. drapacza chmur (Budynek Komunalnej Kasy Oszczędności) przy ul. Wolności 41. Pracownicy Muzeum intensywnie pracowali nad wzbogaceniem kolekcji, nieustannie poszukując w różnych miejscach Śląska wartych zaopiekowania artefaktów. W czerwcu 1946 r. Muzeum zyskało nową siedzibę w dawnym Domu Ludowym (dziś Chorzowskie Centrum Kultury). W tym okresie Muzeum sprawowało też nadzór nad zabytkowym kościołem św. Wawrzyńca.