Pochlebnie wypowiadali się na temat jego umiejętności piłkarze występujący w tych samych czasach co Edwards. Bobby Charlton nazwał go "jedynym graczem, od którego czułem się gorszy" i stwierdził, że jego śmierć była "największą stratą dla Manchesteru United i angielskiego futbolu". Terry Venables był przekonany, że gdyby Edwards żył, to nie Bobby Moore, tylko właśnie on byłby kapitanem reprezentacji, która zdobyła Puchar Świata w 1966. Tommy Docherty powiedział też po wielu latach: "Możecie zachować dla siebie Besta, Pelego i Maradonę – Edwards i tak był najlepszy z nich". W 2002 otrzymał miejsce w English Football Hall of Fame.

Styl gry Chociaż najlepiej zapamiętany jest jako defensywny pomocnik, Edwards zdolny był grać na każdej pozycji. Pewnego razu rozpoczął mecz jako napastnik za kontuzjowanego kolegę, a zakończył na pozycji obrońcy wobec urazu odniesionego przez partnera z zespołu. Za jego największe atuty uważało się tężyznę fizyczną i autorytet, jakim cieszył się na boisku, nietypowy dla tak młodego graczaHolt, Lloyd, s. 140, a także wysoki poziom wytrzymałości. Jego imponujące warunki fizyczne przysporzyły mu pseudonimy "Big Dunc" (Wielki Dunc) i "The Tank" (Czołg). Do dziś uważa się go za jednego z najtwardziej grających zawodników wszech czasów.